هيماليا او را در آغوش گرفت، اما نام ايران بر فراز ماندگار شد

به گزارش پایگاه خبری تابان خبر، صبح‌هاي يخ‌زده ماکالو، وقتي نور کم‌رمق خورشيد بر برف و سنگ مي‌تابد، هر قدم را با سرما و بادهاي سهمگين مي‌آزمايد. در همان ارتفاع وحشتناک، ابوالفضل گوزلي آماده مي‌شد تا آخرين گام‌هايش را بردارد؛ کوهنوردي که سال‌ها مسيرهاي صعب‌العبور را پيموده بود و در مسير بلند و خطرناک هيماليا، تصوير انساني ايستادگي و اراده را به نمايش گذاشته بود.

گوزلي اهل تبريز بود؛ شهري که کوه را نزديک و هميشگي مي‌بيند. او مسير حرفه‌اي خود را آرام و پيوسته آغاز کرد: صعودهاي داخلي، تمرين‌هاي طولاني و ارتفاعات هفت‌هزارمتري در ايران و آسياي مرکزي، تجربه‌اي که او را براي هيماليا آماده کرد. نشان «پلنگ برفي» — نماد صعود موفق به پنج قله بالاي 7000 متر — در کارنامهي او نشان از پشتکار، تجربه و جسارت واقعي داشت.

اما زمستان در ارتفاع هشت‌هزار متر، آزموني متفاوت بود. ماکالو، پنجمين قله ي  بلند جهان، به دليل سرماي شديد، بادهاي سهمگين و مسيرهاي فني، لقب «هيولاي سياه» را گرفته است. صعود در اين شرايط، حتي براي حرفه‌اي‌ترين کوهنوردان، به آزمون اراده و صبر تبديل مي‌شود.

در  25 دي 1404 گوزلي همراه با گروه کوچکي از کوهنوردان و راهنمايان نپالي به نوک ماکالو رسيد. آن لحظه کوتاه، اما پرمعني بود؛ پيروزي در سکوتِ برف و باد.

بازگشت اما هميشه خطرناک‌تر از صعود است. در مسير پايين، فوربا اونگل شرپا، يکي از همراهان، سقوط کرد  و  چند قدم بعد، آخرين تصوير از گوزلي ثبت شد؛ او به سمت کمپ سوم حرکت مي‌کرد و ديگر ديده نشد.

تلاش‌ها براي يافتن او ادامه داشت؛ تيمي از کوهنوردان و نجاتگران به مسير بازگشت رفتند، اما سرماي شديد، باد و وضعيت دشوار مسير، ادامه ي عمليات را غيرممکن کرد. چند روز بعد، جست‌وجو متوقف شد. در چنين ارتفاعي، جايي که هر نشانه‌اي در باد و يخ محو مي‌شود، احتمال بقا بسيار کم است.

اما چيزي که هرگز از بين نمي‌رود، تصوير او در لحظه فتح قله است: مردي که در ارتفاعي وحشي و مرگبار ايستاد، آخرين نفس‌هايش را براي فتح يک قله سخت گذاشت و نام ايران را در بلنداي جهان ثبت کرد.

امروز، در همايش «زنده‌نامان تبريز »، ياد او گرامي داشته مي‌شود؛  ابوالفضل گوزلي بازنگشت، اما نام ايران بر قله ي ماکالو و در قلب جامعه کوهنوردي جاودانه شد.