بحث وحدت ملي در ايران، به‌ويژه در جامعه‌اي متکثر از نظر قومي و فرهنگي، همواره يکي از موضوعات حساس و در عين حال تعيين‌کننده بوده است. با اين حال، در سال‌هاي اخير يک متغير جديد به اين معادله اضافه شده که نمي‌توان آن را ناديده گرفت: فضاي مجازي. مسئله اين نيست که فضاي مجازي خوب است يا بد؛ مسئله اين است که اين فضا چگونه و با چه منطق اجتماعي و رسانه‌اي اداره و استفاده مي‌شود.