همین چند شیر آب که بین چهار تا شش تا بیشتر نمی شد برای استفاده انبوه مردمی بود که باید ساعت ها نوبت می ایستادند تا ظرف و رخت هایشان را شسته و ظرفی آب برای استفاده در منزل ببرند.

ننه با آهی که از نهادش برمی خاست می گفت وقتی مریض می شدند باید خودشان را با جیپی که یکی از اهالی روستا داشت یا با الاغ به قره چمن می رساندند تا دکتر معاینه کند آن هم دکتری سیه چرده هندی که زبان روستایی ها را نمی فهمید و چند حبه دارو داخل پاکتی می ریخت و دست آدم می داد.

میرمصطفی عالی‌نسب، روایتی از استقلال در دل اقتصاد ایران است که با تولید سماور به استقلال ابران رونق بخشید.

در جنگ روایت‌ها، حقیقت تنها سپر در برابر آشوب است، هر لغزش در روایت، لرزه‌ای بر امنیت ملی می‌اندازد و نشان می‌دهد که نگهبانان گمنام، صیانت از آرامش و اقتدار ایران را به دوش دارند.

در چند دهه اخير، بسياري تلاش کرده‌اند تا دشمني بين جمهوري اسلامي ايران و نظم استکباري جهاني را صرفاً به موضوعات مشخصي مانند پرونده هسته‌اي يا اختلاف‌هاي منطقه‌اي تقليل دهند. اما اگر بخواهيم دقيق‌تر به اين پديده نگاه کنيم، درمي‌يابيم که اين تقابل يک موضوع مقطعي يا تاکتيکي نيست؛ بلکه برخورد دو منطق متفاوت با ماهيت قدرت و جامعه است.

بحث وحدت ملي در ايران، به‌ويژه در جامعه‌اي متکثر از نظر قومي و فرهنگي، همواره يکي از موضوعات حساس و در عين حال تعيين‌کننده بوده است. با اين حال، در سال‌هاي اخير يک متغير جديد به اين معادله اضافه شده که نمي‌توان آن را ناديده گرفت: فضاي مجازي. مسئله اين نيست که فضاي مجازي خوب است يا بد؛ مسئله اين است که اين فضا چگونه و با چه منطق اجتماعي و رسانه‌اي اداره و استفاده مي‌شود.

در این روزهای آخرالزمانی با هر کسی که می خواهی وارد احوالپرسی شوی تنها یک جمله به زبان می آورد و می گوید: «آللاه زامانین صاحیبین یئتیرسین».

این سوال، صدای فروپاشی اتاق فرمان دشمن است؛«چرا تبریز سکوت کرده است؟» 

جنگ امروز، الزاماً با سلاح و آتش آغاز نمي‌شود. بلکه، بخش مهمي از تقابل‌ها در ميدان ادراک، احساس و باورها رقم مي‌خورد؛ جايي که «جنگ نرم» شکل مي‌گيرد.

در هیاهوی خیابان‌های شلوغ شهر، میان رفت‌وآمد مردم در چهارراه‌ها، بازار و ایستگاه‌های انتظار، جنگی خاموش در جریان است؛ جنگی که نه صدای انفجار دارد و نه نشانی از گلوله، اما آرام و پیوسته ذهن‌ها و باورها را نشانه می‌گیرد. جنگ نرم، این روزها در دل زندگی روزمره شهر نفس می‌کشد.