تبریز را با ارگ می‌شناسند؛ با دیوارهایی که قرن‌ها ایستاده‌اند و تاریخ را بر شانه کشیده‌اند. اما در حافظه زنده این شهر، نام‌هایی نفس می‌کشند که نه از جنس سنگ، که از تبار انسان‌اند؛ نام‌هایی که دیده نمی‌شوند، اما ستون‌های ناپیدای تبریزند. آنان که قامت شهر را معنا کردند و از ارگ تبریز، بلندتر ایستادند.