در میان همهمه بازار تبریز، او بود که با قدم‌های ساده و نگاه مهربانش دل‌ها را روشن می‌کرد، امامی مردمی که رفت، اما روشنی‌اش هیچ‌گاه خاموش نشد.

میرمصطفی عالی‌نسب، روایتی از استقلال در دل اقتصاد ایران است که با تولید سماور به استقلال ابران رونق بخشید.

هنرمند تبریزی سفری از مرکب بر کاغذ تا خاک پاک کربلا، جایی که هر خط، یادآور عشق، ایثار و ایمان است. 

نوجوان 15 ساله در اتاقي پر از نور صبحگاهي نشسته ، برادر بزرگش قلم‌مو را روي بوم مي‌کشد و رنگ‌ها روي بوم زنده مي‌شوند. سايه‌ها روي ديوار حرکت مي‌کنند و نور از پنجره به آرامي روي زمين مي‌تابد. اين فضاي کوچک و صميمي، کلاس درس عليرضا زرين‌دست بود؛ جايي که بدون هيچ کتاب يا آموزش رسمي، با تماشاي حرکت قلم و بازي نور، اصول ترکيب‌بندي و نورپردازي را ياد گرفت.

دستان بهنام غفارزاده تاریکی را می‌شکنند، از انسان تا اسب و اردک، نگاه‌ها دوباره نور گرفتند و هر چشم بازگشته، داستانی تازه از زندگی است.

تبریز از دیرباز یاد بزرگان خود را پاس داشته و خواهد داشت و چهارمین همایش «زنده نامان » نشان از گذر این رسم شیرین و ترسیم روشنی برای آینده است.

تبریز را با ارگ می‌شناسند؛ با دیوارهایی که قرن‌ها ایستاده‌اند و تاریخ را بر شانه کشیده‌اند. اما در حافظه زنده این شهر، نام‌هایی نفس می‌کشند که نه از جنس سنگ، که از تبار انسان‌اند؛ نام‌هایی که دیده نمی‌شوند، اما ستون‌های ناپیدای تبریزند. آنان که قامت شهر را معنا کردند و از ارگ تبریز، بلندتر ایستادند.

تبریزـ نه نامی دارند، نه نشانی حتی در میان خانه و خانواده،، جان بر کف هستند و گمنام، تنها نشان آن ها سربازی امام زمان(عج) است.

سید محمدعلی آل‌هاشم، امام جمعه زنده‌نام تبریز و شهید خدمت که با مردم زیست و صدایش صدای عدالت و امید شد، امروز در قلب ارتش سرخ تیم فوتبال تراکتور همیشه سبز و جاودان است.

عصرِ زمستانیِ چهارراه شهناز تبریز، شاهدِ قابِ متفاوتی از قدرشناسی بود؛ جایی که مادر شهید حسین اوجاقی با شاخه‌های گلِ رز به دیدار مدافعان امنیت رفت تا نشان دهد نبضِ آرامِ زندگی در شهر، حاصلِ پیوندِ هوشیاریِ سربازان گمنام در لایه‌های پنهان و ایستادگیِ پلیس در متنِ میدان است.