گمنام در نام/ حاضرترین ناظر

به گزارش پایگاه خبری تابان خبر،امنیت، حاصل خواب آسوده‌ مردمی است که نمی‌دانند چه شب‌هایی بیدار مانده شده است، ثمره‌ میدان‌هایی است که دیده نمی‌شوند، نبردهایی که تیتر نمی‌شوند و رزمندگانی که نام‌شان هرگز بر زبان‌ها نمی‌آید.

در این میدان خاموش، سربازان گمنام امام زمان (عج) ایستاده‌اند، رزمندگانی که سلاح‌شان هوشیاری است، سنگرشان صبر، و میدان‌شان دل آشوب‌زده‌ جامعه.

گمنام بودن برای این سربازان، نه پوشش که بخشی از ذات ماموریت است. آنان آموخته‌اند که هرچه کمتر دیده شوند، امنیت پایدارتر می‌ماند.

امام غایب، در پس پرده غیبت، حاضرترین ناظر تاریخ است

همان‌گونه که امام غایب، در پس پرده غیبت، حاضرترین ناظر تاریخ است، این رزمندگان نیز در سکوت، حاضر در همه صحنه‌ها هستند، پیش از آنکه بحران متولد شود، پیش از آنکه فتنه قد بکشد و پیش از آنکه آرامش مردم نشانه گرفته شود.

در روزگاری که میدان نبرد از خاکریزها به ذهن‌ها، از گلوله به شایعه و از لشکرکشی به تفرقه تغییر کرده است، رزمندگی شکل تازه‌ای یافته است.

در حال حاضر شجاعت، یعنی ایستادن بی‌نام در برابر تهدیدی که دیده نمی‌شود، یعنی دفاع از انسجام ملی، بی‌آنکه کسی بداند چه چیزی خنثی شده است، این همان میدان جنگی است که سربازان گمنام امام زمان (عج) سال‌هاست در آن می‌جنگند.

نام های گمنامی که در تاریخ ثبت نمی شود

آنان نه برای تشویق می‌جنگند و نه برای ثبت نام در تاریخ، ماوریت‌شان روشن است صیانت از آرامش مردم و حفظ ستون‌های وحدت کشور، اگر امروز جامعه، با وجود فشارها و التهاب‌ها، از هم نپاشیده است، بخشی از این ایستادگی مرهون رزمندگانی است که در تاریکی، راه را بسته‌اند تا روشنی بماند.

رزمندگی این سربازان، شبیه رزم‌های پرهیاهو نیست، اما کمتر از آن‌ها هم نیست، شب‌زنده‌داری، صبر، تحلیل، پیش‌بینی و فداکاری، سلاح‌های این میدان‌اند.

سربازانی که نائب امام عصر (عج) هستند

آنان به‌درستی می‌دانند که در عصر غیبت، نائب‌گونه عمل کردن یعنی بی‌ادعا ایستادن، بی‌نام جنگیدن و بی‌صدا پیروز شدن.

توسعه و پیشرفت، بر شانه‌های امنیت بنا می‌شود و امنیت، بر شانه‌های همین رزمندگان گمنام، کشوری که امنیت نداشته باشد، آینده ندارد و ملتی که پاسداران خاموش نداشته باشد، آرامش‌اش شکننده است، از همین روست که نقش سربازان گمنام امام زمان (عج)، نه یک نقش مقطعی، بلکه نقشی راهبردی و سرنوشت‌ساز است.

آنها گمنام‌اند، چون باید باشند، رزمنده‌اند، چون میدان هنوز برپاست و اثرگذارند، چون امنیت، همیشه پیش از آنکه دیده شود، احساس می‌شود.

یادداشت از زهرا ناصران