چند سالیست که قلب موغام تبریز با دستان فرزین سلطانی زنده می‌شود و صدای ناغارا، همچون نبضی نامرئی، قلب صحنه موسیقی آذربایجان را به تپش درمی‌آورد.

تبریز، شهر نغمه و نجوا، بار دیگر در پاییز ۱۴۰۴ شاهد گردهمایی هنرمندان و دوستداران موسیقی بود؛ جایی که هنرمندان خلاق، نوازندگان و خوانندگان پرتلاس از سراسر ایران، در اولین جشنواره سراسری موسیقی دستگاهی ایرانی «شهریار، مکتب تبریز» گرد آمدند تا نغمه‌های کهن و اشعار کرانسنگ شهریار ملک ادب را در دل این شهر تاریخی زنده کنند.

شب‌های تبریز، جایی میان فرشته و هفت آسمان، سازها می‌رقصند و آوازها چون پرنده‌ای رها، کوچه‌ها را تا سپیده‌دم به جشن نغمه بدل می‌کنند.