روایت در روزهای بیپناهی؛ صدایی که نترسید نوشت و ایستاد
هفدهم مردادماه ۱۴۰۳، روز خبرنگار، با بوی خون و آوار همراه است. تقویم، هرچند خشک و بیجان بهنظر میرسد، اما گاه گواهی است بر وزن وقایع. امسال، خبرنگاران ایرانی این روز را نه فقط در سایهی سنگین یاد شهید صارمی، بلکه در فضای بهتزدهی شهادت رئیسجمهور رئیسی، و التهاب انتخاباتی غیرمنتظره، تجربه میکنند. روزی که باید جشن قلم باشد، امسال بیشتر به سکوتی تاملبرانگیز شبیه است؛ سکوتی که پیش از آنکه نشانهی انفعال باشد، صدای فروخوردهی یک مسئولیت بزرگ است: روایت حقیقت، حتی در روزگار گردوغبار.
