رأی پهلوی در آمریکا، تاج توهمی را هم از سرش انداخت

به گزارش پایگاه خبری تابان خبر، اکبر اعلمی با انتشار مستنداتی از سامانه انتخابات ایالت مریلند نشان می‌دهد که رضا پهلوی و همسرش در ژوئیه ۲۰۲۴ در انتخابات محلی آمریکا شرکت کرده‌اند. این اقدام، طبق قانون فدرال ایالات متحده، مختص شهروندان آن کشور است و با سوگند وفاداری به قانون اساسی آمریکا همراه می‌شود. اعلمی تأکید می‌کند که این وضعیت، با هرگونه ادعای جانشینی سلطنت یا نقش در حاکمیت ایران در تضاد ذاتی است؛ چراکه فرد مذکور متعهد شده در برابر دشمنان آمریکا (از جمله ایران) از منافع واشنگتن دفاع کند.

۱. تبیین واقعیت ثبت‌نام انتخاباتی در برابر ادعای عدم تابعیتپیش‌تر، رضا پهلوی در مصاحبه‌هایی مدعی شده بود که صرفاً دارای اقامت ایالات متحده است و هرگز تابعیت این کشور را نپذیرفته است. اما مستندات پیوست—که اسکرین‌شات‌هایی از سامانه خدمات رأی‌دهندگان و انتخابات ایالت مریلند هستند.واقعیتی متفاوت را روایت می‌کنند. مطابق این مدارک، نام رضا پهلوی و همسرش در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۴ (۸ تیر ۱۴۰۳)، در فهرست رأی‌دهندگان انتخابات فرمانداری ایالت مریلند ثبت شده و فرآیند رأی‌دهی را انجام داده‌اند. محل سکونت آنان نیز طبق این سوابق، آدرس مشخصی در پوتوماک، ایالت مریلند بوده است.۲ . ماهیت حقوقی مشارکت در انتخابات آمریکابر اساس قوانین فدرال و ایالتی ایالات متحده، حق شرکت در انتخابات عمومی، انحصاراً مختص شهروندان آمریکایی است، بنابراین حضور نام خانوادگی او در لیست رأی‌دهندگان مریلند، گواهی روشن بر پذیرش کامل تابعیت ایالات متحده توسط وی و همسرش است. این امر، تعارض آشکاری با ادعای پیشین مبنی بر عدم دریافت تابعیت دارد و نشان‌دهنده وضعیت حقوقی فعلی وی در قبال دولت آمریکاست.

۳. تحلیل سوگند وفاداری و تضاد منافع ذاتیبر اساس بند «ب» ماده ۱۴۴۸ قانون تابعیت آمریکا، اخذ پاسپورت این کشور مستلزم ایراد سوگندی صریح است که در آن فرد متعهد می‌شود وفاداری خود را به هر پادشاه یا دولتمرد سابق طرد کرده و در برابر دشمنان داخلی و خارجی، از قانون اساسی و منافع ایالات متحده دفاع کند؛ حتی اگر این دفاع نیازمند حمل سلاح باشد. این تعهد، یک پیمان حقوقی الزام‌آور است. حال بیایید دو سناریوی فرضی را بررسی کنیم:

سناریوی اول:فرض محال اینکه قانون اساسی مشروطیت، در سال ۱۳۵۷ ملغی نشده باشد و رضا پهلوی بر اساس اصول ۳۶ تا ۳۸ متمم آن، صلاحیت تئوریک برای سلطنت را داشته باشد. در این صورت، پس از ایراد سوگند تابعیت آمریکا، او رسماً و قانوناً از هرگونه عنوان یا منصب موروثی در ایران صرف‌نظر کرده است.سناریوی دوم:حتی اگر فرض کنیم که نهادهای شاهنشاهی همچنان مستقر بوده و رضا پهلوی از ادعای پادشاهی خود دست نکشیده باشد، اصول ۴۰-۳۹ قانون اساسی مشروطیت، شاه شدن را منوط به سوگند یاد کردن بر حفظ استقلال ایران و حراست از حدود مملکت و حقوق ملت می‌داند. سؤال کلیدی اینجاست، چگونه فردی که آزادانه و بدون هیچ تردیدی، سوگند خورده که وفاداری خود را به سلطنت و حکومت ایران طرد کرده و در برابر دشمنان ایران، از منافع آمریکا دفاع خواهد کرد، می‌تواند دوباره سوگند یاد کند که حافظ استقلال و حقوق ملت ایران باشد؟

نتیجه‌گیریبا توجه به موارد فوق، به جریان‌ها و افراد سیاسی که همچنان متوهمانه رضا پهلوی را وارث مشروع تاج‌وتخت ایران می‌دانند و با القابی نظیر «شاهزاده» یا حتی «رضاشاه دوم» با او مخاطب می‌شوند، توصیه می‌کنیم به جنبه‌های حقوقی موضوع دقت نمایند. حتی اگر از خیانت‌ها و سرسپردگی‌اش در برابر اسرائیل صرف‌نظر کنیم، در وضعیت فعلی، باز این القاب با اصول بنیادین جانشینی و روح قانون اساسی مشروطیت و اصل ۵۸ این قانون در تضاد است. زیرا شخصی که تابعیت کشوری را پذیرفته که منافعش با منافع ملی ایران همسو نیست، دیگر «ایرانیِ خالص» محسوب نمی‌شود.بدین ترتیب، رضا پهلوی دارای «تضاد منافع ذاتی» با هر نقشی در بدنه حاکمیتی ایران است و اعتماد به وی، حتی برای انجام تکالیف ساده‌ای چون خدمت نظام وظیفه، با چالش‌های جدی روبرو خواهد . همین رویکرد عملیاتی، شمولیت تضاد منافع فوق را تأیید می‌کند؛ چراکه او نه‌تنها با سکوت در برابر خسارات جانی وارد شده به مردم ایران (از جمله فاجعه انسانی میناب و کشته شدن ۱۷۰ دانش‌آموز)، بلکه با ابراز همدردی رسمی نسبت به کشته شدن سربازان آمریکایی، مرزهای وفاداری خود را فراتر برده است. این رفتار متناقض، نشان می‌دهد که اولویت‌های وی همسو با منافع ملی ایران نیست و هرگونه حضور در بدنه حاکمیتی کشور را غیرممکن می‌سازد.

این رفتار متناقض، نشان می‌دهد که اولویت‌های وی همسو با منافع ملی ایران نیست و هرگونه حضور در بدنه حاکمیتی کشور را غیرممکن می‌سازد.